Fimm ár!Um Örnu

Það kemur mér alltaf jafn mikið á óvar að 30. Desember skuli koma alltaf einu sinni á ári.

 

Ég ákvað að skrifa eitt blogg í tilefni þess að í dag skuli vera fimm ár síðan ég slasðist, mig langar mest að þakka fyrir stuðningin á þessum fimm arum og kannski segja aðeins frá hver staðan á mér er í dag fyrir þá sem hafa ekki náð að fylgjast með.

Mér finnst svo skrýtið að það séu fimm ár síðan ég slasaðist, mér finnst svo stutt síðan ég gat gengið og allt var eðlilegt. Ég man ennþá vel eftir þessu öllu, man eftir að hafa farið upp á skíðasvæðiðí Geilo, hafa klætt mig í skíðaskóna, og rennt mér af stað eins og svo oft áður.

Svo man ég ekkert meira fyrr en ég lá í brekkunni, svo hrædd af því að ég fann ekki fyrir fótunum mínum og svo ringluð af því að vissi ekkert hvað var að gerast. Síðan kom þyrlan, og ég fékk súrefnisgrímu sem ég vildi ekkert hafa á af því að ég þurfti að tala svo mikið, haha týpískt ég!

Ég man eftir að hafa bara séð loftljósin á sjúkrahúsinu þegar mér var keyrt inn á sjúkrarúmi svo var mér tilkynnt að ég þyrfti að fara með sjúkrabíl á annað sjúkrahús af því að ég var svo mikið slösuð. Ég var í sjúkrabíl í 45 mínútur þangað til ég kom á Ullevåal, þessar 45 mínútur voru eins og heil eilífð að líða.

Síðan man ég eftir að hafa vaknað, mér leið svo illa, það var allt svo vont, svo vont að anda út af brotnu rifbeinunum, ég gat ekkert hreyft mig og gat illa tjáð mig á ensku við norsku hjúkkurnar.

Svona liðu fyrstu dagarnir í morfínmóki þangað til að loksins ég gat fengið að fara heim til Íslands.

Þegar heim var komið, tók við sjúkrahúslega og endurhæfing, ég taldi einhverntíman saman að ég hafi verið inniliggjandi í um það bil 8 mánuði. Endurhæfingin var auðvitað ótrúlega erfið, að læra að setjast upp, færa mig frá hjólastólnum yfir á bekk og að setja hjólastólinn inn í bíl var eithvað sem virtist ómögulegt en kom svo á endanum.

Erfiðast var samt þetta andlega, að reyna að sætta sig við þetta og gera það besta úr þessu, því jú alltaf hefði þetta getað farið verr.

Ég man sérstaklega eftir því þegar ég fór fyrst í Kringluna í hjólastól, mér fannst gjörsamlega allir vera að stara á mig og ekkert á góðan hátt, ég var líka með stærðarinar spelku um mig miðja og hefur sjaldan liðið jafn illa. Kringluferðunum fjölgaði þó og þetta vandist á endanum. Síðan komst ég aftur heim á Ísafjörð, allir tóku mér ótrúlega vel og ég fór aftur í menntaskólann, það gekk ekki nógu vel þar sem heilsan og þrekið voru ekki góð, ég er búin að vera óheppin með allskonar veikindi sem eru mikið til fygikvillar mænuskaða, er búin að fótbrotna, fá blóðtappa og svona ýmislegt fleira.

Ég byrjaði síðan aftur á skíðum í febrúar árið 2009, þá fór ég á skíðasleða (mono-skíða) námskeið í Hlíðarfjalli, keypti mér strax stól og hef verið dugleg að mæta í brekkurnar síðan, þó það sé töluvert bras og ég ennþá ekkert góð er það samt hörku gaman og töluvert frelsi miðað við að vera í hjólastólnum.

Strax veturinn eftir fórum við Kristín vinkona mín til Winter Park í Bandaríkjunum á námskeið til þess að læra meira á skíði sem var rosalega gaman og ótrúlega lærdómsríkt, ég hefði að sjálfsögðu ekki getað það án styrkja frá fyrirtækjum og mömmum í skíðafélaginu á Ísafirði. Draumurinn er að fara aftur í svoleiðis ferð, helst strax í vetur, læra meira og kannski prufa að keyra eins og eina braut, það þætti mér allaveganna ekki leiðinlegt.

Sumrunum hef ég eytt að hluta til í Leirufirðinum mínum góða, þar sem er ekkert rafmagn, enginn sími og engir vegir, ekkert aðgengi! En því er að sjálfsögðu reddað með hjálp góðrar fjölskyldu og ágætis fjórhjóli.

Í sumar fékk ég svo klárlega eina af bestu gjöfum sem ég hef fengið, en í fyrravetur synti hann Benedikt félagi minni Sigurðsson 100 kílómetra í sunglauginni í bolungarvík og safnaði áheitum, Sólrún Geirsdóttir hjálpaði honum að skipuleggja þetta allt saman og þau söfnuðu áheitum, sem þau afhentu mér og ég pantaði mér handahjól ( reiðhjól sem maður hjólar með höndunum ) á því var ég í allt sumar að hjóla út um allan Ísafjörð, hjólaði hálfmaraþon í Óshlíðarhlaupinu og síðan aftur í  Reykjavíkurumaraþoni, stefnan er sett á heilt maraþon eftir ár en það besta við þetta allt saman er að svona úthaldsæfing er búin að hjálpa mér svo mikið með blóðþrýstinginn minn sem hefur síðan ég slasaðist verið mjög lágur.

 

Staðan á mér í dag er bara góð, mér líður betur heldur en oft, ég er flutt út, bý ein í Reykjavík þar sem allar vinkonur mínar eru, er búin að vera í einkaþjálfun sem er  búið að hjálpa mér ekkert smá að styrkja alla vöðvana sem ég mögulega get. Er byrjuð í hjólastólahandbolta, sem er algjör snilld og minnir mig stundum á fótboltaæfingar með BÍ í gamla daga.

 

Næst á dagskrá er að byrja aftur í menntaskóla eftir áramót, halda áfram í æfingum og vonandi komast út á skíðanámskeið. Halda áfram að hitta vinkonurnar og fara í heimsókn til frændfólksins og vera dugleg að koma vestur að heimsækja Ísafjörð og Bódí Miller hundinn minni.

 

Ég er ekki búin að sætta mig við mænuskaðann og mun aldrei gera það.

Ég hugsa samt ekkert um það á hverjum degi hvað þetta sé allt glatað og ég veit að ég er heppin, veit að þetta gæti hafað endað mikið verr.

Ég veit líka að það er 2012 ekki á morgun heldur hinn og trúi því og treysti á það lækning finnist við mænuskaða.

 

Mig langar bara að þakka öllum svo ótrúlega mikið fyrir allan stuðninginn og alla hjálpina, ég veit ég hef stundum verið sár og reið og látið það bitna á fólkinu sem á það minnst skilið. Vona samt að ég hafi oftar verið skemmtileg og hress...

 

Takk endalaust mikið fyrir alltsaman,

Kveðja,

Arna 

Spenningur og læti.Um Örnu

Það er allt að gerast, Bódí Miller kemur til mín á eftir.

Auðvitað ekki Bode Miller hinn eini sanni.
Heldur litli hvolpurinn minn sem ég var að kaupa mér.
Ég heimsótti hann á laugardaginn þarsíðasta, hann er allgjör moli, rosalega sætur og fjörugur.

Annars er fínt að frétta af mér brjálað að gera reyndar, ég er í vinnuskólanum á skirftofunni frá 8-2 , síðan sjúkraþjálfun í klukkutíma, svo er ég að gera verkefni með Elmu um aðgengismál á Ísafirði, síðan ég er í sumarskóla í fjarnámi frá FÁ, og svo er ég að klára dönskuna í skólanum hérna heima.

Það er hálfur mánuður í Flæðareyrarhátíð, það verður rosalega gaman :) Allir svaka spenntir, auðvitað mæti ég á fjórhjólinu með bros á vör. Ég hlakka svo til að hitta alla, það verður svo gaman.

Annars ætla ég að fara að snúa mér aftur að vinnunni. :)

!Um Örnu

Eftir tvo daga má ég fara í spilakassa,
Eftir tvo daga má ég kaupa sígarettur,
Eftir tvo daga get ég átt fyrirtæki,
Eftir tvo daga verð ég sjálfráða.

Já þið lásuð rétt, ég er að verða 18 ára :)

Ég er byrjuð að vinna á skrifstofunni hjá vinnuskólanum, er meira að segja í vinnunni núna.
Svo fer ég í sjúkraþjálfun á eftir, ég fæ að taka dönskupróf um miðjan mánuðinn, mér finnst frábært hvað allir í skólanum eru tilbúnir að hjálpa mér að halda mér á áætlun í náminu. Síðan skráði ég mig í sumarskóla í gær, ætla að taka einn áfanga.

Jæja ég ætla að halda áfram að vinna.

Eigið þið góða helgi ; )

Bara að láta ykkur vita...Um Örnu

að mér langar í svona í afmælisgjöf!

Stopp nú !Um Örnu

Ég á engin orð, ég held ég sé ''cursed'' öll plön sem ég á mér standast bara ekki. Í vetur langaði mig ótrúlega til Bandaríkjanna en ekkert varð nú úr því, síðan ætaði ég með stelpunum á Akureyri en nei, Noregur í sumar, ég hélt það væri svona næstum pottþétt en annað kom á daginn, og núna er búið að fresta þessari söfnun sem ég ætlaði að fara á helgina 16. maí. 

...Um Örnu

Hæ, ætla að skella í smá blogg.

Mér til mikillar gleði er ég allveg að verða komin í sumarfrí, ég á eftir 3 próf : stærðfræði, ensku og þýsku. Klára seinasta prófið 16. maí, og er planið að bruna þá suður með mömmu og Ósakari og planið er mæta í enhverja söfnunar-sjónvarpsútsendingu í world class um kvöldið. Versla síðan smá á Laugardaginn og keyra heim á sunnudag. Í sumar ætla ég að vinna á skrifstofunni hjá vinnuskólanum og síðan er Sóley, yfirmaður mömmu hjá Svæðiskrifstofunni búin að fá mig og Elmu sem er stelpa hérna á Ísafirði einu ári yngri en ég til að gera verkefni í sumar um aðgengi í Ísafjarðarbæ :) Svo ætla ég í sumarskóla í fjarnámi. Ég fer ekki til Noregs eins og ég hafði áæltað því það er fullt á námskeiðinu sem ég ætlaði á. Svo vonandi fæ ég minn langþráða hund í sumar / haust :D, ég get ekki beðið.

Óskar átti afmæli á Þriðjudaginn (29. apríl) og varð 20 ára, við buðum nokkrum krökkum heim á laugardagkvöldið og það var bara rosalega gaman :)
Ég ætla að hætta þessu í bili

kv. Arna

:)Um Örnu

Er enhver á leiðinni til Bandaríkjanna ? Mig langar svooo í iPhone :D 

BiturUm Örnu

Ég hélt að þessum dögum væri lokið dögunum sem ég er bara fúl og leið yfir enhverju sem ég get ekki gert, ég hélt ég væri komin yfir þetta, en lífið er ekki svo einfalt. 

Þannig er að söngkeppni framhaldskólana verður haldin um næstu helgi, það er alltaf mikil stemning fyrir þessum keppnum hérna heima og margir að fara frá Ísafirði, ég var búin að ákveða að fara að fara eina helgi án mömmu og pabba, ég er búin að æfa mig mikið að verða sjálfstæð og búin að plana allt, við vinkonurnar vorum búnar að fá sumarbústað með hjólastólaaðgengi til að gista í og allt. Svo hringdi mamma fyrir mig í sumarbústaðareigandan áðan til að athuga hvort það væri ekki örugglega góð klósett og svona í sumarbústaðnum. En ó, nei sumarbústaðurinn er alls ekkert neinu hjólastólaaðgengi og ég kæmist ekki einu sinni inná klósettið, ég varð ekkert lítið sár, enda búin að hlakka til að fara í hálfan mánuð að komast burt með stelpunum, mér fannst mér ég eiga það skilið. Mamma mín er svo góð að hún byrjaði strax að reyna að finna annan bústað með betra aðgengi og fann einn sem leit rosalega vel út, hann var laus og allt, ég var búin að fá góða strauma frá eigindum hans en síðan sögðu þeir að maður þyrfti að verða 30 ára til að leigja sumarbústað, þannig að ef ég finn mér ekki bústað, sem eru ekkert alltof miklar líkur á verði, verð ég heima hjá mér ein af vinkonunum, í fýlu. Þannig að ef enhver veit um stóran sumarbústað nálægt Akureyri  með  hjólastólaaðgengi sem er laus um helgina þá endilega látið mig vita J hehe

Annars er fínt að frétta af mér, ég fór aðeins upp í fjall á skíðalandsmótinu sem var rosalega fínt bara. Ég er byrjuð að kíkja í sjúkraþjálfun upp í frystihúsi, sem mér líkar bara mjög vel í bland við sjúkrþjálfunina á sjúkrahúsinu aðeins yngra fólk og svona J

Um Örnu

Ég ætlaði að vera löngu búin að steja þetta inn en ég er sein.. eins og alltaf

Ég ætla bara að mæla með því að horfa á Sjálfstætt fólk á eftir, þátturinn er í minningu um Ólöfu Pétursdóttur, en hún lamaðist fyrir neðan háls í hestaslysi.  Ég varð svo heppin að fá að kynnast Ólöfu aðeins þegar við lágum saman á grensás, hún var ótrúleg hún Ólöf alltaf brosandi og ánægð, hún hafði svo góða nærveru og var svo dugleg og jákvæð. Hún er sannarlega ein af mínum fyrirmyndum og ég vott öllum aðstandendum hennar samúðar.

GrensásUm Örnu

Hæhæ bara smá fréttir frá mér... ég er ennþá inni á grensás, er á fullu í æfingum, er að taka lyfin mín í gengn og reyna að hressa mig við. Æfingarnar ganga bara ágætlega mér finnst ég öll á leiðinni að styrkjast og hressast ég fór í sund í gær og mér gekk bara vonum framar, ætla að stunda sundið á meðan ég er hérna inni :)